Uitgelegd: Donkeys vs Elephants

In dit stuk lees je over de achtergrond van het spel ‘Donkeys vs Elephants’.

Weet je niet over welk spel het gaat? Kijk dan eerst hier.

Het spel Donkeys vs Elephants is gebaseerd op de Amerikaanse verkiezingen. De Ezels en Olifanten strijden in een fictief duel om het presidentschap van het land. Het kiescollege is hierbij leidend: degene die minimaal 270 kiesmannen weet te bemachtigen, wint het spel.

In dit stuk lees je meer over de gedachte achter het spel en welke ontwerpkeuzes zijn gemaakt. Hierbij komen de volgende onderwerpen aan bod:

De relatie tussen het kiescollege en de opzet van het spel

De dilemma’s en keuzes die zijn gemaakt in het maakproces

De productie van het spel

verdiep je in de

Overheid

deel

met anderen

Relatie tussen het kiescollege en het spel

De president in de Verenigde Staten wordt verkozen met behulp van 538 kiesmannen, die samen het kiescollege vormen. Formeel gezien stemmen inwoners van de Verenigde Staten voor deze kiesmannen: na de verkiezingen komen zij in elke staat bijeen om hun stemmen uit te brengen voor een presidentskandidaat. In een zitting van het Congres worden deze stemmen geteld en is formeel besloten wie de president is.

Elke staat heeft een verschillend aantal kiesmannen. De hoeveelheid staat gelijk aan het aantal leden in het Congres, wat het Huis van Afgevaardigden is plus de Senaat, van de staat. Dit aantal kan veranderen door de tijd heen, maar sinds de verkiezingen van 1964 zijn er in totaal 538 kiesmannen te verdelen. De kleinste staat heeft drie kiesmannen, de grootste (Californië) heeft er vierenvijftig.

Het spel werkt ook met deze kiesmannen. Net zoals bij de echte Amerikaanse verkiezingen, moet je minimaal 270 kiesmannen verkrijgen om te kunnen winnen. Het aantal kiesmannen dat je per staat kan winnen, is hetzelfde aantal kiesmannen als voor de presidentsverkiezingen van 2024.

Een belangrijk verschil tussen de echte verkiezingen en het spel is hoe deze kiesmannen verkregen worden. Tijdens de verkiezingen heb je in bijna alle staten, met uitzondering van maine en nebraska, het ‘winner takes all’ principe: de kandidaat met de meeste stemmen krijgt de kiesmannen van de staat. In het spel win je de staat (en kiesmannen) als je meer ezels of olifanten inzet dan je tegenstander. Hierdoor gaat het niet om het voeren van een zo’n effectief mogelijke campagne, maar om het tactisch slim inzetten van de beschikbare dieren.

Dilemma's en keuzes

De dynamiek van een verkiezing leent zich goed voor een spel. Verkiezingen hebben een helder doel, er is tactiek nodig om te winnen en er zijn vaak verrassende wendingen. Nu is een verkiezing natuurlijk een stuk complexer dan een bordspel, waardoor er keuzes moeten worden gemaakt hoe dit het beste te vertalen. Hieronder zijn een aantal dilemma’s met bijbehorende gemaakte keuzes toegelicht.

Dilemma

Keuze

Verkiezingen draaien vaak om persoonlijkheden van politici, hoe neem je dat mee in het spel?

Het klopt dat verkiezingen vaak gaan om de persoonlijkheden van de kandidaten die verkiesbaar zijn. In het spel maak je kennis met hoe het Amerikaanse kiesstelsel werkt, maar ben je verder niet bezig met politiek, omdat het primair focust op het spelelement hoe genoeg kiesmannen te verzamelen. Door het spelontwerp zijn persoonlijkheden minder belangrijk en is ervoor gekozen om het spel hier niet over te laten gaan.

Wordt het spel niet te lang met 51 Staten Kaarten?

Eigenlijk zijn er te veel Staten Kaarten in het spel: voor de speelduur zouden minder kaarten wenselijk zijn. Echter, als je dit zou doen, haal je ook het fundament van het spel, het kiescollege, weg. Doordat dit zo belangrijk is voor het spel is het ook geen optie om hier (grote) aanpassingen aan te maken.

Hoe ga je om met een gelijkspel in een Staat Strijd?

In het spel komt het geregeld voor dat een Staat Strijd gelijk eindigt. Om vaart in het spel te houden, is het wenselijk dat gelijk duidelijk is welke partij de Staat Strijd wint. Er is gekozen voor de opzet om de Olifanten dan altijd te laten winnen, maar dit betekent wel dat de Ezels op dit onderdeel in het nadeel zijn. Ter compensatie beginnen de Ezels hierdoor met meer aan het begin van het spel. De asymmetrie zorgt zo voor een extra tactische dimensie en een makkelijke manier om gelijkspelen te voorkomen.

Productie van het spel

Het produceren van een spel is een afweging tussen de volgende criteria: functionaliteit, kosten en spelplezier:

Functionaliteit. Een onderdeel moet een rol in het spel hebben en het moet makkelijk te gebruiken zijn.

Kosten. De kosten van een onderdeel kunnen niet te hoog zijn, anders wordt het spel te duur. Hierdoor wordt er gekeken naar materiaalsoort en hoeveelheid van een onderdeel in het spel..

Spelplezier. Uiteindelijk moet het spel leuk zijn om te spelen, anders is het geen goed spel. Sommige onderdelen in een spel kunnen cruciaal zijn voor het spelplezier.

In Donkeys vs Elephants hebben afwegingen tussen deze criteria bijvoorbeeld geleid tot de volgende keuzes voor onderdelen:

Houten vormen voor ezels en olifanten. Dit was niet de goedkoopste optie, maar maakt het wel leuker dan het gebruik van (standaard) blokjes.

Simpel speelbord + dubbel gebruik van kaarten. Veel bordspellen hebben een groot speelbord waar alle acties op plaatsvinden. Voor dit spel was een kaart van de Verenigde Staten met daarop alle staten uitgebeeld ook een optie geweest. Deze optie is alleen wel een stuk duurder, ook door een grotere doos die je nodig zou hebben. En, belangrijker, zou zorgen voor een nieuwe uitdaging met het plaatsen van de ezels en olifanten op sommige staten, omdat deze qua oppervlakte niet heel groot zijn, maar in aantal kiesmannen wel (bijvoorbeeld New Jersey). Hierdoor is gekozen voor een klein scorebord en inzet van kaarten als speelveld.

Staten fiches. Voor de functionaliteit van het spel is het wenselijk om te weten hoeveel punten er nog in het spel zijn. Door elke keer een staten fiche op de gespeelde Staten Strijd Kaart te leggen, weet iedereen hoeveel punten er nog in het spel zijn. De extra handeling van het plaatsen van het staten fiche op de kaart is voor het spelplezier niet wenselijk, maar het zicht hebben op welke punten nog in het spel zitten, is belangrijker.

Bijna alle onderdelen zijn door het Italiaanse bedrijf ludocards geproduceerd. Dit bedrijf gebruikt zonne-energie, gerecyled papier en food-grade inkt voor het maken van de onderdelen. De houten ezels en olifanten komen van het Chinese bedrijf wenzhou huiyin stationery commodity co., ltd.