In het Akkoord van Parijs (december 2015) maakten 195 landen de afspraak om de opwarming van de aarde te beperken tot uiterlijk 2°C en te streven naar een beperking van 1,5°C. Het kabinet Rutte-III stelde in haar regeerakkoord (oktober 2017): “het is onze plicht er alles aan te doen die doelstelling te halen”. Op basis van deze plicht volgde het doel om 49% emissiereductie in 2030 te behalen.
De regering Rutte-III besloot om broeikasgassen met 49% reduceren in 2030 ten opzichte van 1990. Op dat moment was dit doel ambitieuzer dan die van de Europese Unie: deze was toen 40% reductie in 2030. Echter, deze Europese doelstelling was onvoldoende om te voldoen aan het (toen nieuwe) Akkoord van Parijs. Met het 49%-doel zou Nederland haar bijdrage leveren om de mondiale opwarming te beperken tot 2°C.
Klik op mij! Ik kom je helpen!
Het 49%-doel zou, zo schreef het Regeerakkoord, “worden verankerd in een Klimaatwet” en er zou een “nationaal Klimaat- en energieakkoord” komen om maatschappelijke partijen meer zekerheid te geven. Het Klimaatakkoord wordt in hoofdstuk 2 uitvoerig besproken: laten we eerst kijken wat er in de Klimaatwet staat.
In mei 2019 werd de Klimaatwet officieel door de Eerste Kamer goedgekeurd. Hiermee is het 49%-doel wettelijk vastgelegd. Ook stelt de Klimaatwet dat emissies in 2050 95% lager moeten zijn dan in 1990.
De Klimaatwet schrijft ook wettelijke verplichtingen voor om te rapporteren over de voortgang van klimaatbeleid. De volgende documenten zijn vereist:
o
Het Klimaatplan bevat de hoofdzaken van het klimaatbeleid voor de volgende tien jaar en wordt elke vijf jaar opnieuw vastgesteld.
o
De Klimaatnota beschrijft jaarlijks het standpunt van de regering over de voortgang van het klimaatbeleid.
o
De Raad van State adviseert over het Klimaatplan en de Klimaatnota.
o
De Klimaat-en Energieverkenning geeft de daadwerkelijke uitstoot van broeikasgassen weer op jaarlijkse basis.
Deze documenten zullen later deze verdieping nog verder aan bod komen. En wees gerust, er zullen nog veel meer leuke klimaatnamen- en afkortingen voorbij komen. Het moet natuurlijk allemaal wel een beetje verwarrend zijn, anders ben je ook zo snel door deze verdieping heen. Om je toch nog een beetje te helpen, kan je wel onderstaand quizje nemen om te kijken of je de klimaatnamen uit dit hoofdstuk al weet.
De regering Rutte-III wilde met een Klimaatakkoord tot maatschappelijke gedragen klimaatbeleid te komen. De regering stelde de kaders voor dit akkoord: het einddoel (49%-reductie) en een reductieopgave in megatonnen CO2-equivalenten per sector.
CO2-equivalenten? Waarom wordt deze term gebruikt voor het maken van klimaatbeleid?
De totstandkoming van de opgaven per sector is niet heel simpel te volgen. Het 49%-doel staat helder in het regeerakkoord, maar de opgave per sector volgt uit een doolhof aan cijfers. Hieronder hebben we het doolhof wat makkelijker voor je gemaakt.
Kies voor de korte of lange uitleg om te leren hoe deze kaders voor het Klimaatakkoord zijn bepaald.
(1) De reductie uit het regeerakkoord: 56 megaton
(2) Een meevaller: een reductie van 45 megaton is maar nodig
(3) Voorstel van Rutte-III voor het Klimaatakkoord
We weten nu welke berekeningen leidden tot de opgaven voor het Klimaatakkoord. Er werden vijf ‘hoofdtafels’ opgericht, vernoemd naar de sectoren, en het kabinet nodigde meer dan 100 partijen uit om mee te onderhandelen. Samen moesten deze partijen de afspraken bepalen voor de opgave van elke sector.
Maar wat staat er nu uiteindelijk in het Klimaatakkoord? Dit laten we zien in het volgende hoofdstuk.
